 |
Welkom
Kinderen | zwanger worden
|
13 Mei 2009 | 11:20:23
|
|
Welkom op Baby, Dreumes, Peuter.......
Een site, waar ik hopelijk ooit mijn zwangerschap en babyverhalen op kwijt kan. We zijn nu twee jaar verder en zonder resultaat. Inmiddels zijn we onder behandeling bij een gynaecoloog in het ziekenhuis. We gaan nu het derde jaar in.... Nog geen baby, maar wel mijn avonturen in de 'medische malenmolen' . |
|
|
|
|
Intens verdriet...
Kinderen | IVF
|
03 Oktober 2009 | 14:26:10
|
Intens verdriet, omdat onze eerste IVF poging is mislukt. We hadden er allebei zo’n goed gevoel over. Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Ik heb er niet zo veel woorden voor. Daarom deze keer een kort bericht. We nemen even de tijd om alles te verwerken en gaan in Amerika verder met IVF. Daar zal wel even wat tijd over heen gaan. Eerst onze verhuizing op 27 oktober. Daarna moeten we onszelf gaan settelen en dan gauw een goed ziekenhuis of Fertility Center opzoeken, waar we hopelijk snel verder kunnen met poging nummer 2.
Maandag moet ik toch nog naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken. Om 12 uur mag ik bellen voor de uitslag. Ik weet natuurlijk al wat het antwoord is. Het zal dan weer even pijn doen om de definitieve bevestiging te horen. Het was ook weer te mooi om waar te zijn, dat het bij de eerste poging zou lukken. Helaas…..
|
|
|
|
Wat een spannende dag gisteren.....
Kinderen | IVF
|
21 September 2009 | 11:39:16
|
Wat was het gisteren een spannende dag. Nadat we donderdag de punctie hadden gehad en mijn vriend onze 'kids to be' heeft moeten achterlaten in Rotterdam, waren het spannende dagen tot aan zondag. We waren zondag vroeg opgestaan, want het ziekenhuis kon van 9 tot 10 uur bellen. Ik heb 's ochtends wat gegeten, maar met moeite, ik was zo zenuwachtig voor de uitslag. Er waren maar 2 eicellen gevonden. Je hoopt natuurlijk dat er in ieder geval één bevrucht wordt, maar ja, je hebt het niet in de hand, dus rest er alleen maar wachten, wachten en nog eens wachten. Om 8:55 werd er gebeld....het ziekenhuis! Mijn hart ging sneller klopppen...gek hè, hoe zou dat toch komen? Gelukkig liet ze me niet lang in spanning en er werd mij medegedeeld dat er diezelfde dag een terugplaatsing zou worden uitgevoerd. Oh, ik kon mijn geluk niet op. Ik had op niets gerekend en dan te horen krijgen dat je die dag nog een terugplaatsing krijgt....ik kan het niet met woorden omschrijven wat er dan door je heen gaat. We zijn weer een 'ronde' verder. Het lijkt wel of we in een programma van Idols zitten, maar dan anders.....telkens een ronde verder....op naar de finale!!
Om 14:15 uur moesten we in het ziekenhuis zijn. Er werd mij verzocht om met een volle blaas te komen....tja, als je eerst nog een half uur tot drie kwartier moet rijden, dan is het lastig in te schatten. Ik heb lekker veel water op, thuis en in de auto met als gevolg; een volle blaas. Best goed zou je denken, alleen wij waren op tijd weggereden en het verkeer zat zo mee, dat we drie kwartier te vroeg waren. Ik moest zo nodig...buikpijn kreeg ik ervan. Ik moest echt naar het toilet, want ik hield het echt geen minuut langer vol. Daarna gelijk weer bij gaan tanken, dus wederom een paar bekertjes water gedronken. Tegen de tijd dat ze ons kwamen halen, moest ik weer zo nodig....maar ja, een volle blaas was nodig zeiden ze! Nu moest ik het echt ophouden. Gelukkig, wij waren aan de beurt. Eenmaal op de stoel, werd er ons uitgelegd wat er precies ging gebeuren. De laborant kwam met onze embryo(s) naar ons toe. Onze naam en geboortedatum werd gecheckt en toen kwam het verlossende woord. Van de 2 eicellen is er 1 uitgegroeid tot een goede embryo. Er werd er dus één teruggeplaatst. Daar hadden we zelf ook al rekening mee gehouden en zijn al dolgelukkig met één embryo.
Na de terugplaatsing en bezoek aan toilet (wat een opluchting....) zijn we weer naar huis gereden. Op de gang moest ik even een traan laten. Gewoon van dit bijzondere moment en de ontlading van een spannende ochtend. Je moet weten dat wij nog nooit 'zo ver' zijn gekomen. Om dit mee te maken is al zo bijzonder. Ook de wetenschap dat het tot een embryo kan komen is ook al een geruststelling. Nu de innesteling nog! Op 5 oktober moet ik bloed laten prikken en om 12 uur mag ik bellen voor de uitslag! Ik hoop zo dat onze embryo zich goed gaat innestelen en dat ons wondertje goed gaat groeien! |
|
|
|
Punctie is achter de rug....
Kinderen | IVF
|
18 September 2009 | 12:21:53
|
Nou, de punctie is achter de rug. Voor iedereen die deze nog moet ondergaan en geen negatieve ervaring wilt lezen, moet nu afhaken. Ik was ontzettend zenuwachtig voor de puncite. Ik had verschillende ervaringen gelezen. Van meevallers tot horrorverhalen. Daar ben ik op een gegeven moment maar mee gestopt, want ik maakte mezelf nog zenuwachtiger dan dat ik al was. Voordat ik van huis vetrok heb ik een zetpil moeten nemen (in opdracht van het ziekenhuis) . Eenmaal in het ziekenhuis heb ik nog een injectie gekregen (boven in mijn bil/spier) met morfine. Dat was te merken, want ik kreeg al direct een 'slaperig' gevoel in mijn rug/benen. Goed spulletje hoor. Mede door deze injectie dacht ik dat het allemaal zou gaan meevallen. Het tegendeel bleek in mijn geval. Na het 'ontsmetten' begon de gyn met de uitvoering van de punctie. Ze telde tot 3 en bij de 3 moest in één keer hoesten. Op dat moment prikte zij door. Wow, wat een pijn heb ik op dat moment gevoeld. Ook het leegzuigen en het 'roeren' van de naald heb ik goed gevoeld. Ik heb volgens mij de hand van mijn vriend helemaal fijn geknepen. Ik heb ontzettend veel pijn gehad. Volgens de gyn kwam dit ook doodat er toch weer verkleving zaten. Het was stugger dan dat ze normaal gesproken voelt. Het enige wat ik kon doen, was mezelf concentreren op mijn ademhaling. Na een tijdje besloot mijn gyn even een pauze in te lassen. Dit, omdat het nogal pijnlijk voor mij was. Na een korte break is ze nog naar de rechter eierstok gegaan. Hoewel deze follikels klein waren heeft ze deze toch ook nog leeggezogen. Onder het motto 'je weet maar nooit'. Dus wederom bij de 3e tel hoesten en tjakka...een helse pijn. Nadat de buisjes gevuld waren, mocht ik nog even blijven liggen om bij te komen.
Ik dacht dat alleen het doorprikken pijnlijk zou zijn, maar ook met het leegzuigen had ik ontzettend veel pijn. Een menstruatiepijn, maar dat 20 keer zo erg. Ik kan het niet anders omschrijven. Ik ben al heel wat pijn gewend, maar dit was weer nieuw voor mij. Toen het achter de rug was, verdween de pijn ook direct. Ik had meer een beurs en broos gevoel. Ik kon na een tijdje ook gewwon weer opstaan en lopen en zitten. Geen probleem.
Mijn vriend moest meteen door naar Rotterdam. Ik heb mijn ouders gebeld, dat ze mij konden komen ophalen. Toen ik moest wachten op mijn ouders kreeg ik het even slecht. Ik werd emotioneel. Ik denk dat toen de ontlading en de spanning eruit kwam. Maar goed, mezelf bij elkaar geraapt en eenmaal thuis ben ik lekker op de bank gaan liggen. De druk die ik op mijn buik voelde toen de follikels er nog in zaten, was weg. De laatste dagen voelde ik ze goed zitten. Vooral met bukken en de trap lopen. De spanningen liepen thuis weer op. Er ging vanalles door mijn hoofd; wat als ze geen eicellen vinden, wat als ze eicellen vinden die niet goed zijn..... Dan is je droom ook gelijk over. Ik hoorde op een gegeven moment een auto in de straat. Ik durfde bijna niet te kijken, want als het mijn vriend zou zijn, dan was dit geen goed teken. Hij zou dan te snel thuis zijn....dus geen eicel gevonden. Gelukkig was het de postbode. Er zat een kaartje bij van de buren. Wat er in stond deed ons ontzettend veel goed. Fijn dat je naaste omgeving zo mee leeft. Buurtjes..bedankt voor de lieve kaart!
Dan is het alleen nog maar wachten, wachten en nog eens wachten. Om gek van te worden. Door alle spanningen en hevige pijn, ben ik wel een paar keer in slaap gevallen. Ik was zo moe. Maar zodra ik een auto hoorde, werd ik weer wakker. Zo vast lag ik dus niet te slapen, want mijn onderbewustzijn hield alles in de gaten.
Na een paar uur, kreeg ik het verlossende telefoontje van mijn vriend, die op dat moment nog in Rotterdam was. Er waren twee eicellen gevonden. Ik kon mijn geluk niet op. Er is nog hoop, dat was het eerste wat ik dacht. Ook zijn 'goedje' was goed, dus nu is het de komende dagen weer spannend. Het moet natuurlijk wel tot een goede emryo komen. Zondagochtend krijgen we tussen 8 en 10 uur een telefoontje van het ziekenhuis in Rotterdam. Dan zal blijken of er een goede embryo is ontstaan en dat deze teruggeplaatst kan worden. Als dit laatste het geval is, dan moeten we ook die zondag weer naar Rotterdam voor de terugplaatsing.
De pijn van de punctie ben ik nu al weer 'vergeten'. Je moet verder, dus vol spanning wachten we nu op de volgende stap die genomen moet worden, mits alles goed is natuurlijk. Ik hoop zo dat we een positief telefoontje krijgen en dat we zondag naar het ziekenhuis moeten voor de terugplaatsing.
Nu ben ik met de Progestanbolletjes in de weer. 's Ochtends 1 en 's avonds twee inbrengen. Dit om mijn baarmoederslijmvlies dikker te maken. Door al het onnatuurlijke geregel van mijn hormonen, loopt dit achter. Wil de embryo straks lekker blijven zitten, zal mijn baarmoederslijmvlies optimaal moeten zijn. Ik weet dat er al kaarsjes zijn opgestoken en dat er druk geduimd wordt om onze wens in vervulling te laten gaan, maar iedereen die zo meeleeft met ons...ga zo door. We kunnen alle positivieit gebruiken.
Op naar zondag....!! |
|
|
|
Datum punctie is bekend!
Kinderen | IVF
|
14 September 2009 | 11:55:12
|
Vandaag voor de derde echo naar het ziekenhuis geweest. Doordat mijn Puregon opgehoogd is van 150 naar 200 zijn de follikels nu beter gegroeid. Alle grotere follikels (4 to 5 follikels) zitten aan mijn linker eierstok. Daarom moet ik vanavond nog één keer Decapeptyl en de Puregon spuiten. Morgen (dinsdag) precies om 23:00 uur de Pregnyl. Donderdag is de dag van de punctie. Om 8:45 uur moeten we in het ziekenhuis zijn en om 9:00 uur gaan ze beginnen. Ik vind het nu al spannend.
De gyn vroeg hoe het ik het tot nu toe ervaren heb en of ik misselijk ben geweest etc. Ik kan alleen maar zeggen dat ik een paar dagen last heb van een opgeblazen gevoel en ik heb niet zo veel honger. Ik ben één keer misselijk geweest; afgelopen vrijdag na het eten werd ik na een kop koffie te hebben gedronken ontzettend misselijk. Ik moest ook gelijk overgeven. De gyn vertelde me dat dit kan komen doordat je follikels ineens gaan groeien. Verder voel ik af en toe steekjes in mijn buik. het is in ieder geval allemaal te overzien.
We hebben de instructies weer even doorgenomen en ik moet het nu allemaal over me heen laten komen. Ik zie op tegen de punctie. Maar ja, ik zag ook op tegen het prikken en dat is me meegevallen. Ik zag op tegen de kijkoperatie en ook dat heb ik overleefd. Zelfs de grotere operatie om mijn verklevingen aan mijn eierstokken te laten verwijderen heb ik moedig doorstaan. Zo zal het ook wel met de punctie gaan. 'Gewoon' even doorbijten....
Uitleg punctie:
De punctie zelf verloopt als volgt:
Met behulp van de echokop worden de follikels op de monitor goed in beeld gebracht. Aan de echokop wordt een punctiegeleider bevestigd. Door deze geleider wordt een naald naar binnen geschoven. Met deze naald wordt door de vagina-wand heen in de eierstokken geprikt en worden de follikels leeggezogen. De eerste prik wordt vaak als een "stomp in de onderbuik" omschreven. Op de monitor kunt u het verloop van de punctie volgen.
Tijdens de punctie wordt de vloeistof uit de follikels in reageerbuisjes opgevangen en warm gehouden. Vaak komt er een beetje bloed mee, maar dit is in het algemeen geen probleem. Als de punctie klaar is worden de buisjes aan een analist gegeven. Deze zoekt onder de microscoop de eicellen en brengt ze over in een kweekvloeistof. U kunt deze procedure, waarbij ook de overtollige cellen die rond de eicellen zitten worden verwijderd, enige tijd op de monitor volgen. |
|
|
|
Waar zijn ze??
Kinderen | IVF
|
09 September 2009 | 16:32:59
|
De eerste echo is achter de rug. Gisteren zijn we naar het ziekenhuis geweest, vol verwachting en vol follikels.....dacht ik. Er werd flink 'geroerd' en uiteindelijk, heel vaag, zag hij wel 'wat' zitten. Het was al wel duidelijk dat er nog heel wat gekweekt moet worden. Donderdagochtend heb ik weer een echo en dan eens kijken of er vooruitgang in zit. Het kan volgens de gyn heel snel gaan; dus dat de volgende keer wel wat meer zichtbaar is. Mocht het allemaal niet zo snel gaan zoals ze hopen dat het gaat, dan wordt de dosis opgehoogd. Ik dacht dat ik nu al veel had; 150 Puregon (900). Blijkbaar is dit zo'n beetje het gemiddelde....
Bij mij kwam de groei van de follikels met de IUI behandelingen ook altijd wat langzaam op gang. De eerste echo werd meestal op de 12e, 13e dag uitgevoerd. Eerlijk gezegd had ik het nu ook niet anders verwacht. Op naar de tweede echo dan maar....
|
|
|
|
IJsklontjestechniek....
Kinderen | IVF
|
05 September 2009 | 10:41:32
|
Ik ben nu een tijdje bezig met het spuiten van Decapeptyl en Puregon. Die decapeptyl zijn echt hele vervelende spuiten die je moet zetten. tenminste, dat is mijn ervaring. Maar nu las ik ergens dat iemand een ijsklontje gebruikt om de huid een beetje te verdoven. Dus ik dacht, laat ik dat ook maar eens proberen, want als het zo door moet gaan....word ik gek! Wat denk je...het helpt echt! De naald gaat er makkelijker in. natuurlijk ook nog stroever als dat je met de prikpen bezig bent, maar het doet minder pijn. Ik ga door met het ijsklontjestechniek. Waar zo'n ijsklontje allemaal wel niet goed voor is. Twee weken geleden koelden ze nog mijn heerlijke cocktail op de vakantie en nu helpt me het om de decapeptylspuit te zetten! Lekker multifunctioneel! Geweldig toch?
Druk aan het spuiten dus. Volgende week dinsdag moet ik om 11 uur voor de eerste echo in het ziekenhuis zijn. Ik ben zo benieuwd wat het resultaat dan is. Spannend allemaal hoor!
|
|
|
|
IVF...ready, steady, go!!!
Kinderen | IVF
|
26 Augustus 2009 | 11:38:16
|
Na twee weken in Amerika te hebben doorgebracht, ben ik weer terug in de realiteit! Ons IVF avontuur is begonnen. De dag voor ons vertrek hadden we een intake gesprek met de gyn en daarna met de assistente. Ik wist dat IVF best pittig zou gaan worden, maar jeetje, wat je allemaal wel niet in huis moet halen. De pil, Decapeptyl (spuiten), verhoogde dosis Puregon (spuiten), Pregnyl, zetpillen, Progestan bolletjes (3x daags en voor de kenners ook zo leuk in te brengen)! Nou ja, ondertussen ligt de koelkast vol en gaan we er voor!
Ik was al aan de pil gezet en nu ben ik begonnen met het spuiten van Decapeptyl. Hier moest ik maandag, op de dag dat we terugkwamen uit Amerika, mee beginnen. Puregon vond ik niet erg om te spuiten, maar van decapeptyl (voorverpakte wegwerpspuitjes) kan ik dit niet zeggen. De naald (en ik denk dat dit echt zo is) lijkt wel dikker. Ik heb moeite om de naald door de huid te krijgen. Alsof de naald bot is.... Balen hoor, want het spuiten van Puregon middels de prikpen was een makkie. Maar alles voor het 'goede doel' hè! Donderdag moet ik mijn laatste pil innemen en dan weer wachten op de menstruatie. Op de 2e dag van mijn menstruatie moet ik Puregon gaan spuiten. Het spuiten van decapeptyl blijft ook gewoon nog doorgaan. Wat een feest; elke avond twee spuiten! Vanaf dit moment moet ik ook een afspraak maken bvoor de eerste echo. Je krijgt er nu meer, omdat je met een verhoogde dosis Puregon aan de slag gaat. Er moeten genoeg follikels groeien, maar ook weer niet te veel (overstimulatie).Daarom wordt alles nauwkeurig in de gaten gehouden. Ik weet nu ongeveer hoe het traject gaat lopen, maar laat ik het hier op mijn blog maar stap voor stap beschrijven.
We zijn in ieder geval begonnen, dus het worden weer spannende weken! De duimen kunnen weer gaan draaien en de kaarsjes mogen weer opgestoken worden. Wij gaan hopen, dat we met IVF meer kans van slagen hebben. |
|
|
|
Een nieuwe fase...IVF!
Kinderen | zwanger worden
|
24 Juli 2009 | 10:44:06
|
Gisteren zijn we naar de gyn geweest voor een evaluatiegesprek. Waar we niet op gehoopt hadden, want we hadden liever gezien dat één van de drie IUI pogingen geslaagd was, gebeurt nu toch. IVF…In Vitro Fertilisatie! Ondanks dat ik nog maar 3 IUI pogingen na de operatie heb gehad, zijn we toch tot dit besluit gekomen. Door vele factoren die meespelen (trage schildklier, leeftijd, de kans dat verklevingen terugkomen etc.) hebben we meer kans met IVF. Het gesprek met de gyn, vond ik erg prettig. Zij neemt de tijd voor je, laat ons ook regelmatig aan het woord, ze legt alles goed uit en is goed op de hoogte van onze situatie.
Toch had ik gisteren nog wel even een dip. Ik vind het nogal wat hoor, die IVF behandelingen. Ik zie erg op tegen de punctie. Het liefst hadden we deze IVF behandelingen natuurlijk niet nodig gehad. Het voelt een beetje of je tegen het einde van de behandelingen loopt. Tijdens de IUI heb je altijd zo iets van ‘ach, we hebben hierna nog altijd de IVF pogingen’. Nu zijn we al op dit punt aangekomen. Het besef dat de kans bestaat dat je misschien helemaal geen kinderen kunt krijgen wordt natuurlijk steeds groter. Maar, daar probeer ik maar niet te veel aan te denken. We moeten het vooral positief blijven zien. Misschien is IVF wel het beste wat ons gaat overkomen…
Nu hebben we gisteren al bloed moeten laten prikken en er is een afspraak gemaakt op 10 augustus voor het intakegesprek. Rond die datum heb ik mijn menstruatie, dus ik heb gisteren al een recept voor de pil meegekregen. De pil??? Ja, de pil…hoe tegenstrijdig is dat hè? Probeer je zwanger te worden, moet je weer aan de pil. Bij IVF moet mijn eigen cyclus helemaal stilgelegd worden en door kunstmatige hormonen worden over genomen. De anticonceptiepil krijg ik voorgeschreven om de middelen die ik hierna ga nemen beter te kunnen plannen. De behandeling wordt t/m de punctie uitgevoerd in ons eigen ziekenhuis. Daarna moeten we voor de verdere behandeling naar het Erasmus MC Rotterdam.
Onze eerste IVF zal gelijk na de zomerstop plaatsvinden. Ergens begin september. Daar ben ik superblij mee, want eigenlijk hadden we pas in januari kunnen beginnen (door de wachtlijst). Wij vertrekken echter half of eind oktober voor 3 jaar naar Amerika en onze gyn wilde me hier heel graag een eerste IVF poging geven. Daar ben ik haar heel erg dankbaar voor!
Hieronder even een korte uitleg over IVF
IVF (reageerbuisbevruchting) is het bevruchten van eicellen buiten het lichaam. Fertilisatie betekent bevruchting en 'in vitro' staat voor glazen schaaltje. Geprobeerd wordt om extra eicellen in de eierstok te laten rijpen. Deze worden vervolgens uit de eierstok gehaald (middels een punctie) en in het laboratorium bevrucht met het sperma van de man. De arts plaatst de ontstane embryo's terug in de baarmoeder in de hoop dat zo een zwangerschap ontstaat.
Het behandelschema omvat: • toedienen van hormoonpreparaten Decapeptyl injecties en Puregon injecties
• bloedonderzoek
• regelmatig echo-onderzoek
• de punctie
• de bevruchting van de eicellen in het laboratorium
• de terugplaatsing van een embryo
• de uitslag
Dit is een korte omschrijving van wat ons te wachten staat. Het wordt best zwaar, vanwege de hogere dosis hormonen, de vele echo’s (meer als bij IUI behandelingen) meerdere injecties en natuurlijk de punctie. We weten waar het misschien naar toe kan leiden, dus we hebben het er allemaal voor over. |
|
|
|
Teleurstelling
Kinderen | Balen!
|
13 Juli 2009 | 10:51:15
|
Helaas, ook deze IUI poging heeft niet mogen slagen. Ik ben moe, moe van telkens weer die teleurstelling. Gisteravond had ik al buikpijn en vanochtend was het weer raak. Het komt toch elke keer hard aan, als er weer een poging mislukt is. De conclusie; dit mijn 33e teleurstelling (want we zijn al minstens 2,5 jaar bezig), dat we 6 IUI pogingen verder zijn, waarvan 3 voor en 3 na de operatie, we op 23 juli een evaluatiegesprek hebben in het ziekenhuis, dat we nu twee maanden stil liggen ivm de zomerstop van het lab!
Ik heb er wel een traan om gelaten, maar mezelf weer bij elkaar geraapt. We gaan weer verder, de zomer komt eraan! Ik ga genieten van de komende twee maanden, want dat moeten we niet vergeten te doen: Genieten! Ik ga het ook nog druk krijgen met de voorbereidingen van onze verhuizing naar Amerika in oktober. Ik zal eens contact opnemen met de zorgverzekering, want ik ben bang dat de volgende pogingen in The States gaan plaatsvinden. Ik hoop eigenlijk dat ik nog één IUI of IVF hier in Nederland kan 'meepakken'. We zullen het gesprek van volgende week donderdag moeten afwachten!
Mijn Fortune Cookie van vandaag...
|
|
|
|
Wachten duurt lang
Kinderen | wachten, wachten, wachten!
|
11 Juli 2009 | 14:58:46
|
Even een snelle update. Op vrijdag 3 juli heb ik weer een IUI poging gehad. Nu is het 'lange' wachten weer aangebroken. Zoals bij iedere poging geeft mijn lichaam signalen af. Uit ervaring weet ik dat mijn lichaam me goed voor de gek kan houden. deze week heb ik woensdag en donderdag gigantische rugpijn gehad. Ik heb me ziek moeten melden, want het was heftig. Of dit bij één van de symptomen hoort, ik weet het niet. Dat kan ik me ook afvragen bij mijn borrelende buik, het 's nachts vaak wakker zijn en nog een paar klachtjes die ik jullie zal besparen. Op naar een teleurstelling of op naar hét geluk....nog minstens een week voordat ik jullie het antwoord kan geven.
Mocht het weer een teleurstelling worden, dan hebben we op 23 juli een afpsraak bij dr. ten Kate. Zij heeft mij ook geopereerd en bij haar heb ik de evaluatiegesprekken. Ik heb er dan inmiddels weer 3 gehad (3 voor de operatie en 3 na de operatie). We zullen dan bespreken wat we naar de zomerstop gaan doen. Het lab in het ziekenhuis gaat 'op vakantie', dus pas in september gaan de IUI en IVF behandelingen verder.
|
|
|
|
|
|
